İSTEMEM

Yarimden tatlı hoş dil söz isterim
İstemem sözü bilmez yar istemem
Bana sevdayla bakan göz isterim
İstemem beni görmez yar istemem.

Yarimden ılık bahar yaz isterim
Beni usandırmayan naz isterim
Az kalbimi titreten haz isterim
İstemem heykel gibi yar istemem.

Yarimden yanağında gül isterim
Kıymet bilen şevkatli el isterim
Beni benden alacak dil isterim
İstemem diken çalı yar istemem.

Her şeyi benim olan yar isterim
Aşkın yanında edep ar isterim
Elim değince elinde har isterim
İstemem buz dolabı yar istemem.
Muzaffer Özdemir
Mak . müh

AÇ KAPILARINI
GÖNÜL HANININ

Yaşa sevmek denen içli duyguyu
Gör güzel düşleri süsle uykuyu
Musallat etme kalbine korkuyu
Aç kapılarını gönül hanının.

Kin haset yerine sevgi yarıştır
Kenarda durma küsleri barıştır
Aşına biraz muhabbet karıştır
Aç kapılarını gönül hanının.

Aç susuz kal ama sevgisiz kalma
Mazlum yetimin intizarın alma
Gönlün rızasında insafsız olma
Aç kapılarını gönül hanının.

Muzaffer gönül sofrasına buyur
Bul bir yolunu aç öksüzü doyur
Neler gördüğünü dostlara duyur 
Aç kapılarını gönül hanının.

Muzaffer Özdemir
Mak. Müh.
Erzincanlı şair Muzaffer Özdemir ile şiirlerim karışıyor onun için mesleğimi yazıyorum özür dilerim.

SARIYA BOYADIM MORU

Sarıya boyadım moru
Akıl fikir düşüm duru
Kolay kıldım katı zoru
Cingiden taşı koparttım.

Suyu yudum su içinde
İlmi gördüm ucu Çin de
Bulmanın yolu niçinde
Dağlara koşu koparttım.

Sevince güldü çiçekler
Şenlik etti serçecikler
Yollara düştü böcekler
Aç karna aşı koparrtım.

Dardan çıkardım güneşi
Kül de pişirdim ateşi
Dost ettim bacı kardeşi
Buluttan yaşı koparttım.

Konuşturdum otu çöpü
Bal ile doldurdum küpü
Bana değmez boran tipi
Ayaz dil başı koparttım.

Muzafferi aşka sardım
Hakkın kapısına vardım
Özümü sevgiyle kardım
Dikleşen kaşı koparttım.

şubat 2016

Muzaffer Özdemir
Mak. Müh.

GÖDELERİM

Yazar : Kadir ÖZENEN

Ekecik Dağında gezer kurt illeti

Rabbim Gödeler’den kaldırma bereketi

Sabahları ne hoş olurdu yağlı böreği

Böreğin bile şifadır canım Gödeler’im

Köylüler caminin yanında bir araya

Aman aman tuz bastırmayın kanayan yarama

Hasretlik ayrı köyde, garip kaldım sılaya

Sılam bile şifadır canım Gödeler’im

Gençlerin acı vatan Almanya’ya giderdi

Of of… Rüzgârların bile çoraktan sert eserdi

Kulağıma hoş gelirdi Seyif Ali’nin yanık sesi

Ali Emmi’nin kavalı da şifadır Gödeler’de

Yeşil olur köyümüzün abanlı düz ovası

Çok güzel olurdu Ötüz’deki bahçe yaylası

Hakki’nin Ali’de tutardı sazıyla oyun havası

Oyunların bile şifadır canım Gödeler’im

Kadir’im, özlersin Solağın odasındaki sohbeti

Gelmez o günler dostlar gitti ha gitti

Bir ömür de gurbet elde böylece bitti

Köyümüzün havası bile şifadır canım Gödeler’im

                                                       10.12.2012, Gaziantep

                                                       Kadir ÖZENEN

GİTTİ DOSTLAR GELMEZLER GERİ

Yazar : Abdullah GÖKKAYA

Gittim bugün kabristanları gezdim,
Görüp baş taşları dünyadan bezdim,
Hepsi için ayrı dörtlükler yazdım, 
Gittiler hep dostlar gelmezler geri, 
 

Kazandığını eş dostla yerdi,
   Alırdı, sırtına temiz giyerdi,
   Cumali Ortaköy, çok hizmet verdi,
   Gitti Ömer Ali ÖZCAN, gelmez geri.

Mücadele etti çok zengin oldu,
Traktör, biçerdöver, kamyon aldı,
Kaybedince hepsini fakir kaldı,
Gitti Şerafettin ÖZCAN, gelmez geri.

   Asmaz suratını hep gülerdi,
   Eşine dostuna sağlık dilerdi,
   Hiç insanları kırmaz çok severdi,
   Gitti Nail ÖZCAN, gelmez geri.

Çalışırdı arı gibi, durmazdı,
Sever parayı kimseye vermezdi,
Hep biriktirir hiç harcayamazdı,
Gitti İbrahim ÖZCAN, gelmez geri.

   Salih’in sayesinde arsa aldı,
   Verdi kat karşılığı zengin oldu,
   Oğlunun kızının derdinden öldü,
   Gitti Osman GÖKKAYA, gelmez geri.

Hepsinin geride kaldı karıları
Kimi küçük, kimi büyük yavruları
Kesilmez arkasından hayırları,
Gittiler hepsi artık dönmezler geri.

   Düşünür dostları şiir yazarım,
   Kaybettim hepsini yalnız gezerim,
   Yakındır artık bende bağı bozarım,
   Gidersin Abdullah gelmezsin geri.

ASLIM BENİM

Yazar : Abdullah GÖKKAYA

Cumali’de doğdum aslım oralı,
Anam Hatice, Babam Ali benim,
Küçük ayrıldım, yüreğim yaralı,
İlçem Ortaköy, Cumali köyüm benim. 

 

Derler köyde bize BEKİRALİLER,
Yok, akıllısı hepsi deli derler
Yanılmış diyen yükünü veliler,
Tül ek Durmuş, Amcam aslım saf benim.

Dedem Hınnık İsmail, ebem Akkız,
Sıkıdır babam lakabı kındız,
Çok çalışkandı, durmaz gece gündüz,
Severim hepsini atamdır benim.

Köyde mercimek, nohut, arpa yoldum,
Güneşin altında saralıp soldum,
Çabamla okudum öğretmen oldum,
Koca Hasan Şambaz amcamdır benim.

Orta Asya dan gelme KAYI boyum,
Mezhebim Hanefi temizdir soyum,
Kesesel ah dedem, Kır Ali dayım,
Ana tarafım çıkıklardır benim.

Adım ABDULLAH, GÖKKAYA soyadım,
İlim ekmek için köyden ıradım,
Tekrar dönmektir oraya muradım,
Severim insanlarını, hepsi benim.

BACIYA YAKILAN AĞIT
Yazar : (Bölükbaş) Durmuş Ali GÖKKAYA
Neydi derdin de ermedin senin
Bulunmaz emsalin ,yoğudu dengin 
Dilerim Mevla’dan ahretin zengin
Kara ölüm bir gün gelirmiş bölük

Dertlerinden bize hiç sır vermedin
Eller gibi zevki sefayı sürmedin
Yalan dünya bir gününü görmedim
Kara ölüm bir gün gelirmiş bölük

Zor olurda baldızda evlat acısı 
Baş ucunda ağlıyor bir tek bacısı
Küçük yasta göçtü çıkmaz sızısı 
Kara ölüm bir gün gelirmiş bölük

Zengin ölümü zenginmiş meğer
Bir çul üstüne atsalardı eğer
Yavruları gelmiş dizini düver
Kara ölüm bir gün gelirmiş bölük

Tabudu tutmaya elim varmadı
Ölmüş Döne’yi gören olmadı
Yavruları kıymetini bilmedi
Kara ölüm bir gün gelirmiş bölük

Döne derki “neydim ne oldum “
Bir gecede sararıp soldum
Şu fani dünyada nasibimi almadım
Kara ölüm bir gün gelirmiş bölük

Muhtar Adayları
Yazar : (Bölükbaş) Durmuş Ali GÖKKAYA

Adaylar sırasınca geldiler
Seçim olduğunu yeni bildiler
Yüz yetmiş haneyi üçe böldüler
Mevlam adayları islah eylesin 

Teyfiğin damıda Esatın hanı
Köpeği satılanın cıkmazmı canı
Çapıt dıkalı İzzet’in damı
Mevlam adayları insan eylesin

Nam kazandı Şamin aza olunca
Hacı fakılarıda üçü bölünce
İzzet güler Mustafa muhtar olunca
Mevlam adayları islah eylesin

İbret alacaksan mezar
Mümin olan kendi kazar
Coştu Bölükbaşı yazar
Mevlam Bölükbaşı da islah eylesin

Ana Hakkı El Öpmeyle Ödenmez
Yazar : (Bölükbaş) Durmuş Ali GÖKKAYA

Geçen günlerim hayal düş idi
Ben bir yavruya dayanamam kuş idi
Dokuz aya beni bedeninde taşıdı
Ana hakkı el öpmeyle ödenmez

Ekin tarlasında kendi yanardı
Yavrum diye bana gölge arardı
Beze beler topraklara sarardı
Ana hakkı el öpmeyle ödenmez

Pudra yok toprağınan bilerdi
Küfür etsem yavrum diye gülerdi
Su bulamaz elleriyle silerdi
Ana hakkı el öpmeyle ödenmez

Asker olsun yine çocuk hayali
Bir de avrat alın dudak boyalı
Garip Bölük bunları saydın sayalı
Ana hakkı el öpmeyle ödenmez